dezerterka uczuciowa

Poloneza czas zacząć.

I tu pies pogrzebany. Jako, że byłam ostatnim ratunkiem dla znajomych, wylądowałam wczoraj na próbie. Chwala mojemu partnerowi za cierpliwość.Nie tańczylam poloneza od  przedszkola xD

Przynajmniej śmiesznie jest xD

I w sumie nie najgorzej chyba, bo paniusia od choreografii krzyczy na inne pary(ćwiczą już od miesiąca), a na nas o dziwo nie.

Mam problemy z przejściami, obrotami itd-jak dla mnie, to ten układ momentami z muzyką nie idzie, ale ok.Może tak ma być.

Za to pani choreograf-wielka gwiazda z mieściny xD

Ale"wszyscy jesteście beznadziejni", "paskudnie trzymacie rece", "macie zmęczenie wypisane na twarzach"(po 8godzinach w szkole wszyscy mają), "proszę to poprawić"(ale co?), "idziecie jak po bulki do sklepu"(a po serek idę tak xD).

Dziś kolejna próba.

I znów wystąpię w roli Zosi-dziewicy Tadeusinej.

Bedę popierdzielać jak pingwin i modlić się, żeby laska z przodu się nie pomyliła, bo jesli tak to i ja leżę.

I będę liczyc pod nosem (prawa zewnetrzna)raz-dwa-trzy-(lewa wewnętrzna)raz-dwa-trzy-(prawa zewnętrzna)raz..., a w miedzyczasie przeklinać cały świat.

I modlić się, żeby moja sklonność do mylenia stron tym razem się nie ujawnila xD

"I szły  pary po parach hucznie i wesoło,

Rozkręcało się, znów skręcało się w koło,

Jak wąż olbrzymi, w tysiąc lamiących się zwojów;

Mieni się cętkowana, różna barwa strojów" xD